Goodbye Dick

missing-man-formationDick has been gone for well over a month now. In the meantime life for everybody else has continued. Nina and I went back to France, did our trip to Romania and returned to France for some motor rides once more. And now we’re back home…… and there is no Dick to call and tell about our travel, discuss our photos and equipment with or just chat about our views on the future or stories of the past.

Unreal.

Below is what I wrote for his funeral…….

Mijn vriend Dick

Een van onze chefs zei ooit dat we elk projectvoorstel op maximaal een A-4-tje moesten presenteren.
Tot wanhoop van onze chef hadden we daar altijd de grootste lol om, want…… Dick kreeg dat papiertje nooit vol…. en ik schreef meestal een halve roman.

Dus hoe kan ik onze vriendschap van meer dan 35 jaar dan op een A4-tje beschrijven?
Dat gaat domweg niet. Dus, Dick, ik ga je nog één keer vervelen.

Het woord ‘vriend’ wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Kijk maar op Facebook, waar iedereen je ‘vriend’ is.
Maar heuse, echte vrienden zijn zeldzaam. Echte vrienden zijn mensen die er altijd voor je zijn, of je elkaar nu vaak ziet of niet. Mensen die open voor je staan ook als je elkaar maar zelden ontmoet of spreekt. Mensen die er voor je STAAN als dat echt nodig is, mensen die je begrijpen ook al zijn ze zelf soms anders, mensen die KOMEN als je in nood bent. Mensen waar je echt NOOIT ruzie mee hebt. Mensen die met je lachen EN met je huilen.

Dick was zo’n mens en zo’n vriend.

Onze vriendschap gaat terug naar 1977, nadat we toen al een jaar hadden samengewerkt aan een groot project bij Dagblad De Telegraaf. Dick bij de automatiserings-afdeling, en ik bij de advertentie-afdeling. We bleken allebei een grote interesse in de luchtvaart te hebben, en in computers, en in fotografie. En we deelden dezelfde humor.
Ik was handig met auto’s en Dick niet. Dick was handig met computers, en ik niet. Ik was handig met taal, en Dick niet. Dick kon rekenen, en ik helemaal niet.
Maar allebei waren we super-fanatiek als het kwaliteit en eerlijkheid betrof. Tegenwoordig slechte eigenschappen in het bedrijfsleven, zoals we allebei gemerkt hebben.

Dick was degene die mij overhaalde om naar de automatisering over te stappen. En Dick was mijn mentor op het smalle pad van leerling-programmeur. Programmeur zoals Dick ben ik nooit echt geworden. Ik had niet zijn talent. Maar mijn verdere carrière had er wel veel mee te maken.
Dick was ook degene die mij naar een nieuwe baan bij Storkdata haalde nadat hij bij De telegraaf vertrokken was. Daar gingen we verder waar we gebleven waren.

In 1985 vertrok ik naar een nieuwe baan en scheidden onze wegen zich. Maar tot die tijd waren we dagelijks bij elkaar in ons werk en daarbuiten. Lange tijd ook reden we samen naar het werk.
De oude spotters-parkeerplaats op Schiphol had een versleten plek van de banden van onze auto’s, zó vaak waren we daar te vinden. In onze middagpauzes, in weekends, en soms zo maar ‘s avonds. Vliegtuigen kijken, fotograferen en naar de verkeerstoren  luisteren.

In die jaren, en ook nog lang daarna, zaten we vaak letterlijk UREN aan de telefoon. Soms tot wanhoop van onze echtgenotes. “Kunnen jullie dat nou niet op je werk bespreken?”, hoorden we vaak.
Nee dus.

Uiteraard speelden onze gezinnen ook een rol in die vriendschap. We zagen elkaars dochters opgroeien, kwamen af en toe bij elkaar, hielpen elkaar bij verhuizingen en leefden mee met elkaars dagelijkse beslommeringen. Maar in al die jaren waren ‘het werk’ en ‘de luchtvaart’ en alles wat daarmee te maken had onze grootste bindende factor.

Dick was een begenadigd programmeur. En heel precies. Een probleem liet hem niet los totdat hij een oplossing had. Daar kon hij zelfs wel eens narrig van worden. En dat werd hij soms ook wel eens van MIJN techniek: druk op de knop en kijk wat er gebeurt! Ondanks dat hebben we veel en vaak gelachen om elkaars aanpak.

Helaas, in zijn carrière raakte hij steeds verder verwijderd van dat talent en dat werk, tot op een punt waar hij de laatste tijd was. Een punt waar hij niet gelukkig was, niet gelukkig kón zijn. En ik had hem zó graag weer bezig gezien met iets dat hij werkelijk leuk vond om te doen. Een andere baan, misschien ook zelfstandig, of zelfs vervroegd gepensioneerd.
Daar praatten we de laatste tijd vaak over.

Ik denk dat allen die hem kenden hem én Janny dat zó graag gegund hadden.
Het heeft niet zo mogen zijn. Het leven is onbegrijpelijk, onredelijk en oneerlijk.

Iedereen hier aanwezig heeft in Dick iets verloren. Janny een lieve echtgenoot, Gitta en Ilona een lieve vader, anderen een schoonvader, een opa, een zoon.
Een familielid. Een collega. Een goede buur. Een programmeur. Een fotograaf. Een bootjesliefhebber. Een vliegtuigspotter. Misschien zelfs een mopperpot.

En ik……..  een echte vriend.

Ik ga je missen, Ouwe Reus.

Frans

Leave a Reply